کجای این شب تیره

بیاویزم قبای ژنده خود را

"نیمای نام اور"

--------------------------------------------------

این گذرگاه بیهوده گی است

هر سنگفرش ان

حکایت عابری است

تنها و پابرهنه

پای ابله و سرگردان

این گذرگاه بن بست است

تاریک و دهشتناک

هر سو که بنگری

دالان سکوت است و دهشت

ای عابر کوچه های وهم

این تازیانه قضاست

شلاق باد

به رخساره ما

پژواک رنجی است که از پدرانمان به ارث برده ایم

فضای پشت سر

اماج تیرهای اغشته به زهزی است

که از روبرو

            بی هراس سپری

                               سینه هامان را شکافته

و بر لوح مکتوب ازلی منکوب میکند

ما را گریزی نیست

محکوم به سرنوشت محتومی هستیم

                          که دست ما را گرفته

                               و کشان کشان انسوی رنج میبرد

قبای شب

به تمام قد خود

گستره اندیشه مان را ببر گرفته

و ما شب زدگان غریب

حیران و سرگشته

خاطره افتاب را از یاد برده ایم

خدایرا کجا؟

به کجای این شب مغموم

شولای کهنه خود را بیاویزم؟