ای تکيه کاه و پناه

                 ای عاشق

ببين چگونه نهال کوچک دستانت

جنگلی عظيم شد

                 وريشه های خشکيده ام را

                                                جوانه ای دو باره زد

ای صبور و عاشق

ببين چگونه عشق را به فرياد بر امدی

و هر پاره پاره فريادت

نهالی شد

و اين به شب نشسته را

به بر امدن افتاب

                 نويدی دوباره داد

جاويد باد نام تو

که با صبوريت

از نهايت شب گذشتی

و افتابی از حقيقت را بر من اشکاره ساختی

متبلور باد نام تو

                   بر لوحه دلم

نهال دستانت را به بر کشيدم

بر اوج رفتم

از خويش گذر کردم

تا سر بر بلندای نامت بسايم

و عشق را به فرياد بر ايم

و در عظمت قلبت

ان قلب کوچک و عاشق

                           که هرگز

                                      به نوميدی

                                                   قدمی پا پس ننهاد

و پيوسته و بايسته

پرواز را تجربه کرد

سر کرنش فرود اوردم

و فروتنانه

             به عشق

                          نماز بردم