با گياه بيابانم

            خويشی و پيوندی نيست

خود اگر چه درد رستن و ريشه کردن با من است و هراس بی باروبری .

 

و در اين گلخن مغموم

                        پا در جای چنانم

که مازوی پير

بندی دره تنگ .

و ريشه های فولادم

                         در ظلمت سنگ

مقصدی بيرحمانه را

جاودانه در سفرند

*

مرگ من سفری نيست

                        هجرتی است

از وطنی که دوست نميداشتم

بخاطر مردمانش .

 

خود ايا از چه هنگام اين چنين

ايين مردمی

             از دست

                        بنهاده ايد؟

*

پر پرواز ندارم

اما

دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در درياچه ماهتاب

                   پارو می کشند

خوشا رها کردن و رفتن

خوابی ديگر

            به مردابی ديگر!

خوشا ماندابی ديگر 

                       به ساحلی ديگر

                                         به دريايی ديگر !

خوشا پر کشيدن خوشا رهايی

خوشا اگرنه رها زيستن مردن به رهايی

 

اه اين پرنده

در اين قفس تنگ

نمی خواند

*

نهادتان هم به وسعت اسمان است

از ان پيشتر که خداوند

ستاره  و خورشيد ی بيافريند .

بردگانتان را همه بفروخته ايد

که برده داری

                 نشان زوال و تباهی است

و کنون به پيروزی

                     دست به دست می تکانيد

که از طايفه برده دارن نئيد    افرينتان

وتجارت ادمی را

               ننگی ميشماريد .

خدايرا از چه هنگام اين چنين

ايين مردمی

از دست

       بنهاده ايد؟

*

بندم خود اگر چه بر پای نيست

سوز سرود اسيران با من است

و اميدی خود به رهاييم ار نيست

دستی هست که اشک از چشمانم می سترد ؟؟؟؟!!!!

و نويدی خود اگر نيست

تسلايی هست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا که مرا 

              محنت روزگاران

تنها

تسلای عشقی است که شاهين ترازو را به جانب کفه ترازو خم کند؟؟؟؟؟؟؟

زنده ياد     احمد شاملو