ای جاذبه لطيف

                 ای عطش شيرين

زيباييت انديشه را فريب ميدهد

                   حتی اگر راهبی بزرگ بوده باشی

ای دلفريب

زيبنده ترين واژه ها در رسای تو

خواهش طفلی ست

که ساده ترين کلمات را در گوش مادری

                                           زمزمه ميکند

بگذار از بام واژه ها به زير ايم

و در خواهش دستانت ارام گيرم

چرا که روحم در فشار بازوانت جسمم را تاب

                                                   می اورد

اما افسوس

که حلاوت اين خواهش

تمنايی ست که تنها به ارزويی می ماند

که اين جهان را گنجايش ان نيست

بگذار در اين رويا

                 به جاده های غربت باز باشد

که

تن خسته ای پای ابله

                    در گذار از ان

                                   به خوابهای

                                                کودکيش

                                                      باز گردد ......