باز سوداي تو در كنج دلم خانه گرفت

                                  عقل واپس زد و داد از دل ديوانه گرفت

عشق اندر قدمم رقص كنان امده بود

                                   اتش شمع  شد و بر پر پروانه  گرفت

جان سراسر همه مدهوش مي ناب تو بود

                                خم بجوشيد و صفا از مي و ميخانه گرفت

ياد ان عهد شكن خير كه با سنگدلي

                                      شيشه دل بشكست و ره بيگانه گرفت

سخت غافل شد و اندازه گوهر نشناخت

                              گر چه خود عافيت از گوهر دردانه گرفت

بي رخش ملك جم و مكنت دارا چه كنم

                              اخر اين سوخته دل بين ره ويرانه گرفت

گرچه رفته ز برم همسفر غير شده است

                                  ياد باد انكه زدستم لب پيمانه گرفت