سودا

با سلام خدمت دوستان دانشمندم

غزل کلاسیک پیش رو یادگار دوران اول جوانی من است در حدود ١۵ سال قبل

اگر کاستی هایی هست بلحاظ ناپختگی در ان مقطع میباشد .

دلم هوای غزل کرده بود اما چشمه شعرم خشک . لذا از شعرای قدیمی یکی

انتخاب و در وبلاگ گذاشتم تا بخوانم و بخوانند.کاستی های ان را به جوونیم

 ببخشید  قلب

--------------------------------------------------------------------------------

باز سودای تو در کنج دلم  خانه  گرفت

                                  عقل واپس زد و داد از دل دیوانه گرفت

عشق  اندر  قدمم  رقص کنان  امده بود

                                   اتش شمع  شد و  بر پر  پروانه  گرفت

جان سراسر همه مدهوش می ناب تو بود

                                خم بجوشید و صفا از می و میخانه گرفت

یاد  ان  عهد شکن خیر  که با  سنگدلی

                                      شیشه دل بشکست و ره بیگانه گرفت

سخت غافل شد و اندازه گوهر نشناخت

                              گر چه خود عافیت از گوهر دردانه  گرفت

بی رخش ملک جم و مکنت دارا چه کنم

                              اخر این سوخته دل  بین ره  ویرانه  گرفت

گرچه رفته ز برم همسفر غیر شده است

                                  یاد باد انکه  زدستم  لب پیمانه  گرفت

 

 

/ 15 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
الهام

سلام شعر خیلی زیبایی بود ایام جوانی هم شعرهای فوق العاده ای می گفتید. مرسی از تبادل لینک من هم با افتخار لینکتون کردم موفق باشید

باران

سلام خوبید واقعا شعر خیلی قشنگ بود خیلی خوبه که از اول جوانی شروع به شعر گفتن کردید این هم شعر به این زیبایی[گل]

همزاد

سلام غزل شما غزل لطیفیه و همون طور که چند تا از دوستان گفتند زبان کهنه و قدیمی داره که البته با توجه به اینکه در اوان جوانی سروده شده، قابل چشم پوشیه. کاش از کارهای جدید هم کنارش بزارید تا تفاوتها دیده بشه (البته منظورم غزلهای جدید ه ، چون شعرهای نو رو دیدم) خدانگهدار

بهار

گر چه خود عافیت از گوهر دردانه گرفت.... سلام . فکر می کنم این موضوع معنای آشنایی داره برای من و اونچه در سالیان کم و زیاد تجربه خود و اطرافیانم دیده ام . هرچند یقیین دارم درین دنیا هر عملی عکس العملی داره و روزی به خود ما بر می گرده . اگه قدمی خیر برداشتیم و راهی خیر گشودیم هم روزی راهی خیر تر از اون برای ما گشوده می شه . و صد البته که در هر پیشماد به ظاهر سختی حکمتی والا نهفته است که شاید هیچ وقت نفهمیمش . در پناه خدایی که در ماست و با ما. یا علی

آیدا

سلام خیلی خوب بود البته اگه از عادت به شکسته نفسیتون فاکتور بگیرید...شعرتون ناخوداگاه منو یاد شعر شاملو انداخت: تا دست تو را به دست ارم از کدامین کوه ها میبایدم گذشت تا بگذرم ..از کدامین دره _کویر میبایدم گذشت تا بگذرم... من در تمام عمرم فقط یک تجربه ی غزل داشتم که البته از اون هم بگذرم خیلی بهتره !!!!! امیدوارم چشمه ی شعرتان همیشه جاری باشد. با مثلا یک دل نوشته سعی کردم به روز باشم ... پیروز و سربلند باشید

سعید نوراللهی

سلام شعر قشنگی بودش بی تعارف من هم با 2 تا غزل دست و پا شکسته به روزم راستی راستی چرا هر کی رو جدیدن می بینم شبیه خودم چشمه ی شعرش خشک شده؟ واقعا خودم هم خیلی اعصابم سر این موضوع خورده!!!!!!!!!!!

تاویر

درود بر شما اتفاقا برخی مواقع اشعاری در گذشته و جوانی سروده می شود که دیگر هیچ وقت آدم نمی تواند به زیبایی آنها شعر بسراید من از این شعر زیبا را لذت بردم شاد باشید[گل]

مهىي

سلام ببين عؤيؤ ىلتو به اين تعرفياي الكي وبي خوى خوش نكن اين حرفاي كليشه اي قرن هاس نسلش منقرض شىه من كه فك نميكنم اين به قول خوىت غؤل انىاؤه ي يك هؤارم تعريفايي كه كرىن باشه به هر حال اميىوارم يه روؤ كارات ارؤش خونىن ىاشته باشه البته ناراحت نشو دون من اصلا اهل تملق نيستم وحرفمو رك ميؤنم

حدیث زنگنه

سلام غزل خوبی بود . ولی زبانش از زبان امروز دور بود دقیقا همون مشکلی که شعرای خودم داره . خیلی خوبه که شما هم شعر نو کار میکنید هم کلاسیک این به تبحر شما برمیگرده